Τα καλοκαίρια μου όλα σαν παιδί τα πέρασα σ’ ένα σπίτι πάνω στη θάλασσα. Τον χρόνο όριζαν τα ξύλινα καΐκια, τα πλοία, τα καραβόσκαρα και τα ταξίδια τους. Ξύπναγα από τον ήχο που έκαναν οι βάρκες των ψαράδων όταν έφταναν στον κόλπο να ρίξουν τα δίχτυα και τις σαλαγιές. Με νανούριζαν τα βαρκάκια που πέρναγαν με τις μηχανές τους πλέοντας προς το νησί. Τα μεσημέρια καταλάβαινα τι ώρα είναι, όταν ξεπρόβαλε  το «Μυκήναι» από τον κάβο. Τα βράδια το πέλαγος στο βάθος άστραφτε από τα γρι-γρι, σαν ένας τεράστιος αργοκίνητος αστερισμός. Ο ήχος του  κύματος, όπως αυτό σκάει στα βράχια, ρυθμικός και υπόκωφος, ένα κάλεσμα που το έχεις πάντα στο μυαλό σου. Την ακαθόριστη κίνηση του χρόνου που κυλάει αδιάκοπα ομολογούσαν τα παλιά σκαριά με τα οξειδωμένα σίδερα που υποκύπτουν στην φθορά ασκώντας μια μυστηριώδη γοητεία. Οι εικόνες αυτές με οδήγησαν ν’ απεικονίσω παραστάσεις  της θάλασσας και του αποτυπώματος του χρόνου πάνω στα σκαριά. Είναι ένα αφηρημενο οδοιπορικό στις αναμνήσεις που κρατάμε μέσα μας, οι  οποίες, σιγά σιγά λειαίνουν, αλλά ποτέ δεν χάνονται.

As a child I spent all my summers at a house by the sea. Time was defined by wooden caiques and ships, vessels and their trips. I would wake to the sound of fishing boats arriving in the bay to cast their nets and their hooks. I was lulled by the sound the engines of small boats made as they sailed towards the island. Each afternoon I could tell the time by a particular ship, the ‘Mycenae’, emerging from the bay. In the evenings, the sea in the distance gleamed from the lamps of fishing boats, strung out like a slowly-moving constellation. The sound of the waves breaking over the rocks, rhythmic and hollow, is a call that you never forget. The rusted steel of old hulls bore witness to the endless movement of time in a manner that was mysteriously charming. Such images led me to portray aspects of the sea and the imprint of time on the hulls of vessels.

Mine is an abstract journey into cherished memories that are gradually being worn smooth, but will never be lost.